Hata yapmak, insan olmanın kaçınılmaz bir parçasıdır.
Ancak bazılarımız için hata, yalnızca bir davranış değil; değersizlik, suçluluk ya da reddedilme ile eşleşmiş bir yaşantıdır.
Erken dönem yaşantılarda öğrenilen bu anlamlar, kişinin bugün hatalarıyla yüzleşmesini ve sorumluluk almasını zorlaştırabilir.
Oysa psikolojik büyüme; hatayı inkâr etmeden, kendilik değerine zarar vermeden, yaşanan deneyimi dönüştürebilme kapasitesiyle mümkündür.
Sağlıklı bir yetişkin duruşu, kusursuzluk arayışı değil; sorumluluk alma cesaretidir.
Bireyin, kendisini cezalandırıcı iç seslerden koruyarak hatalarıyla ilişki kurabilmesi; hem duygusal esnekliğini hem de psikolojik dayanıklılığını artırır.
Bu süreçte hedef, kusursuzluk değil; insani olmak, deneyimden öğrenmek ve dönüşebilmektir.