Yazar adı: Sinem Çelenk

Hata yapmak, insan olmanın kaçınılmaz bir parçasıdır.Ancak bazılarımız için hata, yalnızca bir davranış değil; değersizlik, suçluluk ya da reddedilme ile eşleşmiş bir yaşantıdır.Erken dönem yaşantılarda öğrenilen bu anlamlar, kişinin bugün hatalarıyla yüzleşmesini ve sorumluluk almasını zorlaştırabilir. Oysa psikolojik büyüme; hatayı inkâr etmeden, kendilik değerine zarar vermeden, yaşanan deneyimi dönüştürebilme kapasitesiyle mümkündür.Sağlıklı bir yetişkin duruşu, kusursuzluk

Kanser Tanısı Bir Eve Girdiğinde… Sadece bedeni değil, ilişkileri, rolleri, duyguları da değiştirir.Bir evin içinde, her birey bu süreci kendi iç dünyasında deneyimler. 👩‍⚕️ Hasta: “Güçlü olmalıyım, sevdiklerimi üzmemeliyim.”👨‍👩‍👧‍👦 Yakınlar: “Onun için güçlü durmalıyım, ama içimde bir korku var.”👶 Çocuklar: “Her şey değişiyor ama kimse bana tam olarak ne olduğunu anlatmıyor.” Belirsizlik, kaygı, sessiz endişeler…

Başkaları için cömertçe kullandığımız destek cümlelerinin söz konusu kendi isteklerimiz olduğunda nasıl da yerini daha acımasız ifadelere bıraktığını hiç düşündünüz mü? “Öyle çocuk gibi benimle ilgilen mi diyeceğim!”“Evde beni beklerlerken arkadaşlarımla gezmeye mi gideceğim!”“Hadi kalk, yatma zamanı değil”“O kadar işin arasında bu program da nereden çıktı!”“Onu alacağına/yapacağına neler alırsın/yaparsın -ki bu çoğunlukla başkaları için-““Boş boş

İşlerin tepe taklak olmasından…Başına bir şey gelmesinden…Hata yapmaktan…Zarar görmekten…İlişkimizin kötüye gitmesinden…Yeterince iyi olamamaktan…Suçlanmaktan…Kötü bir şey olmasından… O kadar korkuyorum ki, bu yüzden her şeyi kontrol etmeye çalışıyorum, sana ne yapacağını ya da ne yapman gerektiğini söylüyorum, tekrar tekrar teyit ediyorum, seni bunaltacak sorular soruyorum, her şeyi planlamaya çalışıyorum… Böyle zamanlarda aslında “herşeyin yolunda olduğunu söylemene,

Karşılaştığımız zorluklar karşısında hissettiklerimiz, aklımızdan geçenler ve tüm bunlarla başa çıkma biçimlerimiz deneyimlerimiz, öğrendiklerimiz, mizaç özelliklerimizle birleşerek şekilleniyor aslında… Sevilmek, bağ kurmak, değer görmek, güvende hissetmek ve özgürlük gibi temel psikolojik ihtiyaçlarımız karşılandığında da içimizdeki sağlıklı yetişkin güçleniyor ve zorluklarla işlevsel bir şekilde başa çıkan yanımız gelişiyor. Denge noktamız gibi de düşünebileceğimiz bu yanımız; incinen,

Bitirmeniz gereken işler, yeniden düzenlenmesi gereken dolaplar, çıkılması gereken ev alışverişleri ya da tamamlanması gereken ödevler derken kafanızın içerisinde sürekli size yapmanız gerekenleri hatırlatan “talepkar” ve eğer yapmazsanız sıkıntı yaşayacağınızı ve başına gelebilecek kötü şeyleri fısıldayan “cezalandırıcı” sesler konuşmaya başladığında bazen tüm bunlardan uzaklaşmak ve bu rahatsızlık hissinden kurtulmak adına ya kalakalırız ya da tüm

Fedakarlık…Kimimiz için başkalarının ilgisini, sevgisini, saygısını kazanma şeklimiz…Kimimiz için içimizdeki eğer yapmazsak bizi kötüleyen, bencillikle suçlayan, iyi ebeveyn, hayırlı evlat, can arkadaş olmanın olmazsa olmaz koşulu olduğunu söyleyen o eleştirel sesle başa çıkma yöntemimiz… Peki ya kendimize kalmadığımızda… Hayattaki tüm ilişkiler karşılıklılık dengesine dayanır aslında… Bir annenin uykusuz geceleri ve yaptığı onca fedakarlık bile bebeğinin