Başkaları için cömertçe kullandığımız destek cümlelerinin söz konusu kendi isteklerimiz olduğunda nasıl da yerini daha acımasız ifadelere bıraktığını hiç düşündünüz mü?
“Öyle çocuk gibi benimle ilgilen mi diyeceğim!”
“Evde beni beklerlerken arkadaşlarımla gezmeye mi gideceğim!”
“Hadi kalk, yatma zamanı değil”
“O kadar işin arasında bu program da nereden çıktı!”
“Onu alacağına/yapacağına neler alırsın/yaparsın -ki bu çoğunlukla başkaları için-“
“Boş boş oturacağına…”
“Bu yaştan sonra…”
“Şimdi ne gerek var…”
“Önce çocuğunu/ aileni düşün …”
Ve daha niceleri…
Ne zaman kendinizle ilgili birşeye ihtiyaç duyduğunuzda bunu erteleyen, önceliklendirmeyen, gereksiz gören eleştirel bir iç ses çıkıyor sahneye… Sonrası her dinlenmek istediğimizde, sevgi ve ilgi gibi duygusal ihtiyaçlarımızı dile getirmek istediğimizde, zorunluluklar dışında bir şeyler almak ya da yapmak istediğimizde vicdan gibi içimize oturma ve nefessiz bırakma hali… Oysaki en az başkaları kadar biz de ihtiyaç duymuyor muyuz tüm bunlara… Hani şu maskeyi önce kendine takma meselesi gibi hani 😉
Kendini gözetme dediğimiz bu meseleyi bencillik diye kötü gösteren eleştirel iç sesimize inat, kendi istek ve ihtiyaçlarımızı başkalarının insafına bırakmayacak kadar kulak verelim kendimize 🩶