Fedakarlık…
Kimimiz için başkalarının ilgisini, sevgisini, saygısını kazanma şeklimiz…
Kimimiz için içimizdeki eğer yapmazsak bizi kötüleyen, bencillikle suçlayan, iyi ebeveyn, hayırlı evlat, can arkadaş olmanın olmazsa olmaz koşulu olduğunu söyleyen o eleştirel sesle başa çıkma yöntemimiz…
Peki ya kendimize kalmadığımızda…
Hayattaki tüm ilişkiler karşılıklılık dengesine dayanır aslında… Bir annenin uykusuz geceleri ve yaptığı onca fedakarlık bile bebeğinin gülümsemesiyle anlam kazanır.
İlişkilerdeki özveri karşı taraftan verilen aynı yönde karşılıkla kişiye yük olmayan bir hal alır.
Karşılıklılık dengesi bozulduğunda tükenmek, haksızlık hissi ve sonrasında gelen öfke ya da kişinin kendini izole ederek koruma ihtiyaçları ortaya çıkmaya başlar.
Kendimize tanımadığımız alanın başkaları tarafından sağlanmasını bekler dururuz…
İşler bu noktaya gelmeden önce kendimize ne kadar kaldığımıza bakmaya ne dersiniz?